Ostatnie dni przed wyborami są wyjątkowo męczące. Na każdym słupie kandydat, w radiu, telewizji,  i jak w starym dowcipie strach otworzyć lodówkę, bo na pewno jakiś wyskoczy.  Oczywiście każdy chce nam zrobić dobrze, a jego konkurencja to samo zło. Zrzucanie win i przestrzeganie przed konkurentami jest szczególnie widoczne w reklamówkach i niestety znamienne dla „bananowych republik” – gdy nie mamy się czym pochwalić, trzeba straszyć wrogiem.

Obecna władza straszy opozycją przy pomocy celebrytów i przychylnych mediów, a nasz rodzimy „Zapatero”- pazernym Kościołem w internecie.  Taktykę straszenia wrogiem stosuje się niestety od wieków, i to z tym większym powodzeniem, im słabiej rozwinięte jest społeczeństwo obywatelskie. Słabość objawia się w tym, że można ludziom wcisnąć każdy kit żeby tylko na daną partię głosowali.

Różne „mędrki” – bo inaczej ich nie można nazwać  - zachęcają, żeby pamiętać jak to strasznie było za poprzednich rządów, ale to karkołomne zadanie, bo niestety porównanie realnych efektów rządów aktualnej koalicji z poprzednią wychodzi najwyżej na remis,  może nawet z lekkim wskazaniem na poprzednią.

Jednak finisz kampanii nie jest dobry miejscem na realne osiągnięcia np. w gospodarce, to czas wyciągania najgorszych i najbardziej idiotycznych demonów. Bardzo dobrze to ujął np. Robert Górski z KMN w skeczu „Jak PiS dojdzie do władzy”. „Atmosfera grozy” narasta, medialni ulubieńcy, cała gromada usłużnych  dziennikarzy na czele z Michnikiem i Lisem robi co może, to znaczy że wynik jest mocno niepewny dla naszej oligarchii.

Z drugiej strony wielu mówi, że nie ma i nie wie  na kogo głosować. To jest chyba jedyny moment w życiu politycznym kiedy wolno zastosować  tę zasadę – jeśli nie ma idealnego kandydata to trzeba głosować na takiego, który będzie „mniejszym złem”.  Jednak złudzenie marnowania głosu sprawa, ze lubimy głosować na kogoś, kto ma szansę się dostać i szkoda nam poprzeć kogoś kto ma tylko teoretyczne szanse. Nie mamy wpływu na polityków, którzy w dodatku uchwalili taką, a nie inną ordynację, jednak niegłosowanie jest najgorszym z możliwych wyborów.

Żyjemy w ciekawych czasach. Wszystkie media epatują się rozpoczęciem prezydencji Polski w eurokołchozie, trąbią jak to będzie wspaniale gdy Unia pod przewodem naszych światłych wodzów skieruje się ku pomyślnej przyszłości. Rządzący  - wiadomo, prężą piersi do medali, bo poparcie obywateli na pstrym koniu czasem jeździ i warto mieć awaryjny plan w postaci ciepłej posadki w Brukseli. Ale w tym zgiełku nieco wstydliwie dla mainsteramu pojawia się ciekawa wiadomość. Otóż nasz Sejm raczył nie odrzucić obywatelskiego projektu dotyczącego aborcji. To znamienne, że właśnie kraj „prezydentujący” podejmuje taką decyzję w tym dniu. To jest dopiero wkład w Unię! Wielu tych „ojców unijnych” z Brukseli pewnie szokuje, że taki ciemnogród będzie kierował UE.

Bez względu na intencje głosujących (wybory za pasem), którzy zawsze z tego tematu robią oręż polityczną dobrze się stało. Wreszcie pojawia się szansa na ochronę podstawowego prawa człowieka – prawa do życia. Wielu powie, że to ograniczenie wolności, prawa do wyboru itp. ale jak by tego nie ubierać w słowa aborcja jest zabójstwem.

Równie ważne jest, aby politycy oprócz przyjęcia ww. ustawy zapewnili ochronę dzieciom nie tylko poczętym, ale już narodzonym. Bo jakoś o tych drugich już się nie troszczą, a gdyby to robili to traciły by moc argumenty zwolenników aborcji, jak to „straszna jest Polska, bo nie pozwala zabić dziecka, i zmusza obywatelki do rodzenia”. Ciekawe, że to wszystko stało się w święto Serca Pana Jezusa i w dodatku w pierwszy piątek miesiąca.

"Aż Maciek, dotychczas ponury,

Nieruchomy, wstał z ławy i wolnymi kroki

Wyszedł na środek izby, i podparł się w boki;

I spojrzawszy przed siebie, i kiwając głową,

Zabrał głos, wymawiając z wolna każde słowo,

Z przestankiem i przyciskiem: "A głupi! a głupi!

A głupi wy! na kim się mleło, na was skrupi.

To póki o wskrzeszeniu Polski była rada,

O dobru pospolitym, głupi, u was zwada?

Nie można było, głupi, ani się rozmówić,

Głupi, ani porządku, ani postanowić

Wodza nad wami, głupi! a niech no kto podda

Osobiste urazy, głupi, u was zgoda!

Precz stąd! bo jakem Maciek, was, do milijonów

Kroćset kroci tysięcy fur beczek furgonów

Diabłów!!!!"

W pierwszą rocznicę katastrofy smoleńskiej TVP1 wyemitowała film, w którym padły te słowa. Zapadły w pamięć, bo idealnie podsumowują wydarzenia, jakich ostatnio jesteśmy świadkami. Pokazują, że naszej klasie politycznej, bez względu na stronę barykady, brakuje klasy. Katastrofa w Smoleńsku jest skutkiem dwudziestoletnich zaniedbań, małostkowości  i nieodpowiedzialności polityków. A wszystko podlane sosem nienawiści mediów.

Tak naprawdę sprawą drugorzędną jest rola Rosji w tym wszystkim, mimo, że ewidentna jest jej współodpowiedzialność – najpierw za współuczestniczenie w przepychankach przed zeszłorocznymi uroczystościami, potem za wprowadzanie w błąd pilotów prezydenckiego Tupolewa i na koniec zacieranie śladów i utrudnianie śledztwa. Niemniej trzeba pamiętać o naszych wielowiekowych doświadczeniach ze wschodnim sąsiadem i dostrzegać grę jaką z nami Rosja prowadzi.

Polską racją stanu, bez względu na opcję i światopogląd, powinna być zawsze jedność na arenie międzynarodowej. I tu odpowiedzialność jest po stronie rządzącej partii, która przeniosła nasz lokalny spór na zewnątrz. Platforma, funkcjonująca w stanie nieustannej kampanii wyborczej, wraz z mainstreamowymi mediami , prezentuje swoich oponentów jako nieodpowiedzialnych awanturników. Przed katastrofą, w trakcie żałoby i teraz – zarzucano Kaczyńskim rusofobię, czy niemal faszyzm.

Ministerstwo Obrony Narodowej w osobie nieusuwalnego pana Klicha, z satysfakcją niemal, stwierdza, że nie ma sobie nic do zarzucenia, a latający złom, brak procedur bezpieczeństwa, wykorzystywanie zasobów do gry politycznej, to wymysł opozycji. Dlaczego doszło do tylu zaniedbań – skrajna nieodpowiedzialność, głupota, a może sabotaż? Tego pewnie nie dowiemy się nigdy.

Rząd, oddający śledztwo ręce Rosji i podpierający to absurdalnymi tezami, też wykazał niewyobrażalną, delikatnie mówiąc, niefrasobliwość. Ale na niefrasobliwość to może sobie pozwolić Kowalski robiąc nieprzemyślane zakupy w warzywniaku, a nie Premier państwa, które właśnie stanęło w obliczu niespotykanej katastrofy. To zresztą charakterystyczne dla pana Tuska, który zawsze był wysoce niemerytoryczny, a każdy jego wywód to czysta gra emocjami.

Suma wszystkich zaniedbań, oraz ostentacyjne lekceważenie zmarłych, połączone z seansami nienawiści usłużnych mediów prowadzi do eskalacji sporu z opozycją.  Kaczyński, jakby nie zauważając  tej manipulacji daje się wciągnąć w spór, który prowadzi do utrwalenia jego wizerunku jako opętanego żądzą władzy „oszołoma”.  Odwołuje się do swojego moherowego elektoratu i deklaruje „odnowę moralną”. Niestety, nie zbliży to nas ani do wyjaśnienia wszystkich okoliczności tragedii smoleńskiej, a uczyni z niej swoisty totem do walki w zbliżających się wyborach.